Osiągnięcia Mezopotamii

Osiągnięcia cywilizacji ludów Mezopotamii 

- wynalezienie zegara słonecznego i kalendarza 
- podział roku na 12 miesięcy
- podział roku na 354 dni 
- wymyślenie liczby 0 
- pismo ( klinowe i obrazkowe )
- założenie pierwszych miast ( największe - Babilon ) 
- wynalezienie koła 

Przyczyny zmian na terenie dawnych Mezopotamii i Egiptu

PODSUMOWANIE :)

          Według mnie najistotniejszą przyczyną zmian na terenie tych obszarów jest to, iż w przeciągu wieków należały one do różnych państw i do różnych władców. Mezopotamia na przykład już ok. w V wieku p.n.e. była już imperium perskim Achemenidów (539 p.n.e. - 331 p.n.e) , a następnie władana była przez Aleksandra Wielkiego (331 p.n.e. - 312 p.n.e.), potem przez Seleucydów (312 p.n.e. - 141 p.n.e.), potem była imperium Partów (141 p.n.e. - 224 n.e.), a następnie imperium Sasanidów (224 n.e. - 652 n.e.). Potem tereny Mezopotamii przejęli Arabowie. Przez ten czas kultura mezopotamska zaczęła zanikać, zwłaszcza religia. Już wraz z dostaniem się Mezopotamii we władanie perskie, coraz większego znaczenia i zasięgu nabierała rodzima religia Persów – zoroastryzm, a w późniejszych stuleciach do dominację na Wschodzie zdobywały takie religie, jak mitraizm i manicheizm, a jeszcze później pojawił się tu islam, który występuje na tych terenach do dziś. W przypadku Egiptu sytuacja była bardziej skomplikowana - aż do roku 1922 naszej ery to państwo nie było niepodległe! Egipt również znajdował się w panowaniu asyryjskim, później zaś został podbity przez imperium rzymskie i należał Cesarstwa Bizantyjskiego do 642 roku. Potem przez prawie dziesięć następnych wieków należał do Arabów - i najprawdopodobniej dlatego dziś w Egipcie językiem urzędowym jest arabski, a główną religią jest islam. W XVI, XVII i XVIII wieku Egipt był pod panowaniem osmańskim, w latach 1799–1801- pod panowaniem francuskim, następnie od drugiej połowy XIX wieku aż do roku 1922 roku należał do Anglii. W XX wieku na tym terenie były Królestwo Egiptu (1922–1953), Arabska Republika (1952–1958 i od 1971) oraz Zjednoczona Republika Arabska (1958–1971). Zmieniły się także ustroje polityczne - w Starożytności były to monarchie absolutne, dziś natomiast są to republika (Egipt, Syria) czy demokracja parlamentarna (Irak). Zmieniły się także dziedziny gospodarki, w jakich specjalizują się te państwa. Dawniej było to rolnictwo, teraz to głównie wydobycie ropy naftowej (choć rolnictwo nadal występuje). W tamtych czasach ludzie nie potrzebowali ropy naftowej, dziś jest ona konieczna do produkcji olejów, nafty, benzyny itp.

Źródła:
http://pl.wikipedia.org/wiki/Egipt
http://pl.wikipedia.org/wiki/Mezopotamia

Rozwój nauki i wynalazki w Egipcie

ROZWÓJ NAUKI

          Egipt w okresie starożytnym był krajem gdzie rozwijała się w bardzo dużym stopniu kultura, mogą świadczyć o tym liczne przykłady architektoniczne, dzieła literackie, rozwój religii, pisma, w końcu osiągnięcia w wielu dziedzinach nauki np.: matematyka, zwłaszcza geometrii i algebry oraz astronomia,     i medycyna. Najbardziej wykształconą grupa ludzi byli kapłani, nieco gorzej urzędnicy. W Egipcie nie wykształciła się oddzielna grupa elity intelektualnej, dlatego można zaryzykować stwierdzenie, że to kapłani byli jedyną grupą, od której zależał rozwój nauki w starożytnym Egipcie.

WYNALAZKI

          Pierwszym i najważniejszym wynalazkiem starożytności okazało się pismo. W starożytności istniało wiele rodzajów pism. W Mezopotamii tzw. Kraju Międzyrzecza wykształciło się pismo klinowe. Charakterystyczny kształt pisma był rezultatem żłobienia w tabliczkach z miękkiej gliny rylcem wykonanym z trzciny lub kości o trójkątnym przekroju. Naukowcom udało się ustalić, że istniały trzy rodzaje rylców, każdy z nich stosowano do innego rodzaju znaków. Po zapisaniu tabliczki wypalano, stąd można spotkać różnorodne odcienie gliny, od jasnej czerwieni do głębokiej czerni. Zespoły kresek pionowych, poziomych i ukośnych oznaczały całe wyrazy, z czasem przekształcając się w pismo sylabowe. Glina nie była jedynym materiałem do utrwalania myśli, należał do nich także metal np. srebro, po którym pisano rylcem. Dzięki pismu król Babilończyków Hammurabi napisał kodeks. Jest to pierwszy zbiór praw. Prawa napisane były na bazaltowym słupie, którego wysokość wynosiła 2,55 metra.

          Inny system piśmiennictwa stworzyli Egipcjanie tzw. hieroglify. Hieroglify miały początkowo charakter obrazowy (ideograficzny), co oznaczało, iż jeden znak odpowiadał (zazwyczaj) jednemu wyrazowi. Z czasem uległy uproszczeniom, w wyniku, którego powstało pismo hieratyczne i pismo demotyczne (tzw. pismo dla ludu). W starożytnym Egipcie sztuka pisania nie była dostępna dla przeciętnego obywatela. Pismem posługiwali się tylko specjalnie do tego celu szkoleni skrybowie oraz warstwa kapłańska, w tym sam faraon. Zawód pisarza był bardzo szanowany, dlatego był szansą awansu społecznego dla ludzi wywodzących się z niższych warstw. Hieroglifów używano głównie jako pisma monumentalnego dla tekstów religijnych. Starożytni Egipcjanie używali papirusu jako materiału piśmienniczego oraz kamienia do tworzenia napisów pomnikowych (np. w grobowcach faraonów),            a w późniejszym czasie pergaminu. Pergamin produkowany był z skór zwierząt najczęściej owczej, cielęcej lub koziej. Papirus zaś produkowany był z włókien cibory (odpowiednio ułożonych                        i spreparowanych). Znaki na papirusie rysowano za pomocą cienkiej trzcinki, ściętej ukośnie przy końcu. Ponieważ było to bardzo nietrwałe narzędzie, pisarz egipski musiał mieć cały ich zapas, który układał na specjalnej palecie. Na tejże palecie znajdował się również barwnik, sporządzany z sadzy zmieszanej          z żywicą, tartą gumą i wodą. Najstarszy zwój papirusowy z zapisanymi hieroglifami pochodzi aż z ok. 2400 r. przed Chrystusem. Do łączenia papirusów Egipcjanom służył klej, który wyrabiany był ze skór zwierzęcych oraz kości lub mleka (tzw. kazeina). Egipcjanie pisali także książki. Książka egipska posiadała wówczas formę zwoju. Najpopularniejszym rodzajem książki była tzw. "Księga umarłych", którą wkładano do grobu jako pomoc w wędrówce do królestwa cieni. Jednak niewiele informacji zachowało się na temat egipskich książek. Hieroglify odczytane zostały dopiero w 1822 r przez Jeana Francoisa Champolliona (1790-1832). Odczytał je dzięki kamieniowi z Rosetty, który został odkryty dzięki wyprawom Napoleona na Egipt w 1798 roku. Kamień ten zawierał tekst w językach greckim i egipskim.

Stworzone  przez Natalia Rzemyk !
Opublikowane przez Laura Podpora 

Zadanie z kategorii C

Mezopotamia	Dawniej	Dziś
System polityczny		Od kilkudziesięciu lat objęte są konfliktami i sporami. Zbrojna interwencja światowa w Iraku w latach 2003-2011 niczego nie zmieniła. Republiki te mają bardzo niestabilną sytuację polityczną, społeczną i religijną. Polityczna reprezentacja nie uwzględnia etnicznej i wyznaniowej różnorodności państwa. Wybuchają nowe konflikty oraz spory wewnętrzne, dochodzi do wielkiej przemocy i aktów terrorystycznych. Różne ugrupowania polityczne w kraju walczą o władzę. Mimo, że panuje tam islam różne jego odłamy walczą ze sobą w ramach jednego wyznania. To się również przekłada na sprawy terytorialne. Bardzo silny jest też konflikt o eksploatację złóż i sprzedaż ropy naftowej i gazu, głównego bogactwa tych terenów. Wszystko to ukazuje wielki kryzys i chaos, który może przekształcić w wojnę domową. Syria boryka się z podobnymi jak wyżej problemami. Z zacofaniem gospodarczym, walką o władzę i udział w zyskach, destabilizacją, rozprzestrzenianiem się terroryzmu oraz konfliktami religijnymi. Z drugiej rośnie też świadomość społeczna (kontakt ze światem, internet oraz niezadowolenie mieszkańców). W Syrii do wojny domowej już doszło. Miały miejsce krwawe walki, a także użycie na wielką skalę broni chemicznej. W wyniku czego zginęło ponad 1000 osób. W tej sprawie doszło do dyplomatycznej interwencji międzynarodowej. Zdecydowano się przyjąć plan przejęcia syryjskiej broni przez inspektorów Organizacji do spraw Zakazu Broni Chemicznej (organizacja ta w tym roku otrzymała „Pokojową Nagrodę Nobla”. Niestety konflikt wewnętrzny zapoczątkowany „Arabską wiosną” trwa.
System społeczny		jw
Religia	Z uwagi na złożone podłoże etniczne, nigdy nie była jednolita. Jednakże w zasadniczym zrębie ukształtowali ją Sumerowie. To właśnie sumeryjski panteon i ich postrzeganie świata oddziaływały na terenach mezopotamskich niemal przez trzy tysiąclecia, pomimo tego, że każdy kolejny lud, który przybywał do Mezopotamii, przynosił ze sobą własne wierzenia i tradycje. Głównym ośrodkiem religijnym Mezopotamii, była południowa jej część – Babilonia.Rodzime kulty babilońskie stopniowo zostały wyparte przez nowe religie. Już wraz ze spadkiem roli Mezopotamii i dostaniem się jej we władanie perskie, coraz większego znaczenia i zasięgu nabierała rodzima religia Persów – zoroastryzm, a w późniejszych stuleciach do dominację na Wschodzie zdobywały takie religie, jak mitraizm i manicheizm, a jeszcze później pojawił się tu islam.	Głównie Islam
Pozycja ekonomiczna	Rozwinęło się rolnictwo, ponieważ tereny były dobre do uprawy roślin (znajdowały się wzdłuż dwóch rzek). Rozwinięto uprawę pszenicy, lnu, prosa, jęczmienia itp.Zaczęto również udoskonalać narzędzia: radło i pług.Rozwinęła się też hodowla zwierząt, a sprzyjające warunki pozwoliły na rozkwit rzemiosła ( gliniane narzędzia, cegły). Z powodu małej ilości opadów i nieregularnych wylewów rzek, skonstruowano w całym Międzyrzeczu system kanałów nawadniających oraz grobli i wałów, co przyczyniło się do rozwoju rolnictwa i ukształtowania się społeczeństwa.	Gospodarka w Syrii głównie oparta jest na wydobyciu, przetwórstwie i eksporcie ropy naftowej, na rolnictwie, przemyśle i turystyce. W Iraku są duże złoża ropy naftowej, gazu ziemnego, siarki, fosforytów i metali kolorowych. Rozwinięte jest też tam rolnictwo – w Iraku uprawia się palmy daktylowe, bawełnę, ryż, pszenicę.
Nazwy konfliktów	Nazwy bitew -  Bitwa pod Firaz, Bitwa pod Bagdadem, Bitwa pod Carrahae,	W Turcji dochodziło często do zamachów stanu (w 1960, 1971, 1980 i 1997 roku). Ten czwarty miał zresztą wyjątkowo łagodny przebieg i ograniczył się do zasugerowania partiom rządzącym oddania władzy. Ostatnia interwencja generalicji w sprawy polityki miała miejsce w pierwszej połowie 2007 roku, kiedy to wybuchł kryzys polityczny związany z niemożnością wyboru prezydenta przez Zgromadzenie Narodowe. W 2004 roku Unia Europejska zezwoliła Turcji na rozpoczęcie negocjacji w sprawie przystąpienia do UE. Syria - w styczniu 2011 rozpoczęły się protesty przeciw jego rządom, które przerodziły się w wojnę domową.
Język *	Język starożytnego Sumeru, używany w południowej Mezopotamii od co najmniej IV tysiąclecia p.n.e., najstarszy zapisany język. Został wyparty przez język akadyjski około 2000 p.n.e., ale był używany  w Mezopotamii jako język tekstów religijnych, ceremonialnych i naukowych do około I wieku p.n.e., a następnie został zapomniany aż do odczytania w XIX wieku. Język sumeryjski nie jest spokrewniony      z innymi językami używanymi przez okoliczne ludy i jest na ogół uważany za język izolowany. Do jego zapisu używano pisma klinowego. Sumeryjski jest językiem aglutynacyjnym.    Język akadyjski, używany w Mezopotamii od połowy III tysiąclecia p.n.e. do początków I tysiąclecia n.e. Nazwa języka pochodzi od miasta Akad w środkowej Mezopotamii, stolicy imperium akadyjskiego, założonego około 2350 roku p.n.e. W drugiej połowie II tysiąclecia p.n.e. był używany w kontaktach dyplomatycznych między państwami Egiptu, Mezopotamii, Anatolii, Palestyny i Syrii. Język akadyjski zapisywany był sumeryjskim pismem klinowym, .	Turcja – język urzędowy turecki. Syria – język urzędowy arabski. Irak – język urzędowy arabski i kurdyjski. Iran - język urzędowy perski.

Egipt	Dawniej	Dziś
System polityczny i społeczny		Egipt współczesny jest społeczeństwem wielokulturowym. 95 % ludzi to rdzenni Egipcjanie. To kraj wielkich kontrastów. Obok wieżowców, autostrad, lotnisk, kolorowych reklam, czy międzynarodowych hoteli znajdują się meczety, targi arabskie, starożytne budowle. Egipt stał się nowoczesnym centrum Afryki. Rozwija się tam branża telekomunikacyjna, usługi internetowe, infrastruktura. Powstały piękne obiekty współczesnej architektury: Biblioteka Aleksandryjska, Tama w Asuanie, muzea sztuki współczesnej.          Egipt jest republiką prezydencką. Położony częściowo w Afryce i w Azji (Półwysep Synaj), nad Morzem Śródziemnym i Morzem Czerwonym. Z punktu widzenia strategicznego taka lokalizacja oraz dostęp do Kanału Sueskiego są dla Egiptu niezwykle korzystne, a także powodują rywalizację wielu państw o ulokowanie tam swoich interesów. Głównym bogactwem Egiptu jest ropa naftowa, produkty ropopochodne, bawełna oraz wyroby bawełniane, aluminium, ryż, owoce oraz artykuły chemiczne.          We współczesnym Egipcie bardzo dużą role odgrywa religia, ale nie ma już wielobóstwa. Ustąpiło ono miejsca islamowi. Panuje tam tradycyjne pojęcie rodziny: Mężczyzna utrzymuje ją, kobieta strzeże ogniska domowego (zakrywa też twarz chustą). Jednak dziś z przyczyn ekonomicznych większość kobiet pracuje. Prawie połowa społeczeństwa to analfabeci. Mimo to zachodzą tam wielkie społeczne przemiany. Jest to kraj objęty również „Arabską wiosną”, kraj niestabilny, wybuchowy, z trwającą walką o władzę i wpływy różnych grup.
Religia	Ok. 3000 p.n.e. Z czasem (w ciągu około wieku), odrębne miasta zaczynały łączyć się w większe organizacje. Zmieniała się więc też religia. Dochodziło do kompromisów polegających na łączeniu bóstw, z różnych miast w małżeństwa, a także usynawianie bogów. Najczęściej powstawały triady bóstw. Powstawała, a właściwie syntetyzowała się mitologia. Silnie zakorzeniona była wiara w życie człowieka po śmierci. Stąd też zmarłych grzebano z tak wielką troską.Poza bogami wierzono w półbogów, czyli geniuszy. Byli oni bardziej związani z życiem codziennym ludzi, lecz nie mieli świątyń i raczej nie brano ich pod uwagę w spekulacjach teologicznych. Geniusze mieli charakter bardziej ludowy. Były to duchy związane z rolnictwem, z narodzinami człowieka. Istniał także kult zwierząt. Święte zwierzęta były po prostu wcieleniami bogów (aspektami bogów). Wierzono, że była w nich obecna jedna z dusz jakiegoś boga. Posągi bóstw umieszczano w świątyniach, przez co stawały się niedostępne dla ogółu. Posągi świętych zwierząt nie znajdowały się w samych	90% ludności kraju stanowią muzułmanie , 10% chrześcijanie, w tym 9% Koptowie.
Pozycja ekonomiczna	Największym bogactwem Egiptu od czasów najdawniejszych były jego gleby aluwialne, użyźniane rokrocznie przez regularne wylewy Nilu, powodowane przez letnie etiopskie monsuny. W tej sytuacji zapewnienie urodzajności pól zależało nie tyle od prawidłowego ich nawodnienia, co przede wszystkim od sprawnego odprowadzenia nadmiaru wody. W zwartym rejonie delty znajdowała się większość egipskich terenów uprawnych. Trochę inaczej sytuacja przedstawiała się w Górnym Egipcie, gdzie żyzne gleby ograniczały się do wąskiej doliny. Sprawiało to, że część z nich znajdowała się znacznie powyżej poziomu rzeki. Budowa potrzebnej do ich nawodnienia sieci irygacyjnej wymagała dużego nakładu pracy, a to z kolei sprzyjało społecznej samoorganizacji. Fakt, iż w określonej sytuacji egipskie pola mogły dawać plony dwa, a nawet trzy razy w roku, powodował powstawanie nadwyżek, a te z kolei prowadziły do wyodrębnienia się scentralizowanej władzy. Przypuszczalnie nastąpiło to wcześniej w Egipcie Górnym, z którego wyszła pierwsza inicjatywa zjednoczeniowa.	Gospodarka Egiptu opiera się przede wszystkim na rolnictwie (m.in. bawełna, ryż, daktyle, trzcina cukrowa ), przemyśle (wydobycie ropy naftowej, przemysł chemiczny, włókienniczy i odzieżowy) oraz turystyce.
Nazwy konfliktów	bitwa pod Awaris, bitwa pod Megiddo, bitwa pod Kadesz, Zdobycie Dapur przez Egipcjan, Bitwa morska w delcie Nilu, Bitwa nad Wielkim  Jeziorem Gorzkim, bitwa pod Altaku, Zdobycie Teb przez Asyryjczyków	Konflikty zbrojne izraelsko-arabskie:        Wojna domowa w Mandacie Palestyny (1947-1948)           I wojna izraelsko-arabska (1948-1949)           Kryzys sueski(1956)           Wojna sześciodniowa (1967)           Wojna na wyczerpanie (1967-1970)            Wojna Jom Kippur (1973)           Wojna libańska (1982-1985)            Pierwsza intifada (1987-1991)            Intifada Al-Aksa (2000-2004)         II wojna libańska(2006)            Operacja Płynny Ołów (2008-2009) Rewolucja w Egipcie 2011: Charakter wystąpień: demonstracje, zamieszki, samospalenia, obywatelskie nieposłuszeństwo Przyczyny wystąpień: niezadowolenie z sytuacji materialnej, bezrobocie, autorytarne rządy w kraju, ograniczanie swobód obywatelskich Rezultat wystąpień: ustąpienie ze stanowiska prezydenta Husni Mubaraka, rozwiązanie parlamentu i przejęcie władzy w państwie przez armię 30 czerwca 2012 prezydentem Egiptu zostaje Muhammad Mursi wybrany w wolnych wyborach-armia oddaje władzę cywilom.
Język *	Język egipski – wymarły język z grupy języków afroazjatyckich używany przez starożytnych Egipcjan. Najstarsze przykłady pisanego języka egipskiego pochodzą z 3250 r. p.n.e. Język ten skończył swój żywot wraz z cywilizacją egipską.	Ludność Egiptu jest niemal wyłącznie arabskojęzyczna - mimo posługiwania się obecnie językiem arabskim część z nich nie uważa się za Arabów.

Mezopotamia dawniej i dziś

System polityczny i społeczny tereny dzisiejszej Mezopotamii

Od kilkudziesięciu lat objęte są konfliktami i sporami. Zbrojna interwencja światowa w Iraku w latach 2003-2011 niczego nie zmieniła. Republiki te mają bardzo niestabilną sytuację polityczną, społeczną i religijną. Polityczna reprezentacja nie uwzględnia etnicznej i wyznaniowej różnorodności państwa. Wybuchają nowe konflikty oraz spory wewnętrzne, dochodzi do wielkiej przemocy i aktów terrorystycznych. Różne ugrupowania polityczne w kraju walczą o władzę. Mimo, że panuje tam islam różne jego odłamy walczą ze sobą w ramach jednego wyznania. To się również przekłada na sprawy terytorialne. Bardzo silny jest też konflikt o eksploatację złóż i sprzedaż ropy naftowej i gazu, głównego bogactwa tych terenów. Wszystko to ukazuje wielki kryzys i chaos, który może przekształcić w wojnę domową.
Syria boryka się z podobnymi jak wyżej problemami. Z zacofaniem gospodarczym, walką o władzę i udział w zyskach, destabilizacją, rozprzestrzenianiem się terroryzmu oraz konfliktami religijnymi. Z drugiej rośnie też świadomość społeczna (kontakt ze światem, internet oraz niezadowolenie mieszkańców). W Syrii do wojny domowej już doszło. Miały miejsce krwawe walki, a także użycie na wielką skalę broni chemicznej. W wyniku czego zginęło ponad 1000 osób. W tej sprawie doszło do dyplomatycznej interwencji międzynarodowej. Zdecydowano się przyjąć plan przejęcia syryjskiej broni przez inspektorów Organizacji do spraw Zakazu Broni Chemicznej (organizacja ta w tym roku otrzymała „Pokojową Nagrodę Nobla”. Niestety konflikt wewnętrzny zapoczątkowany „Arabską wiosną” trwa.

System polityczny i społeczny w Egipcie dziś

Egipt współczesny jest społeczeństwem wielokulturowym. 95% ludności to rdzenni Egipcjanie. To kraj wielkich kontrastów i warstw historycznych. Obok wieżowców, autostrad, lotnisk, kolorowych reklam, międzynarodowych hoteli stoją meczety, targi arabskie, starożytne budowle. Egipt stał się nowoczesnym centrum Afryki, rozwija się branża telekomunikacyjna, usługi internetowe, infrastruktura. Powstały piękne obiekty współczesnej architektury: Biblioteka Aleksandryjska, tama w Asuanie, muzea sztuki współczesnej.

Egipt jest republiką prezydencką położony częściowo w Afryce i w Azji nad Morzem Śródziemnym i Morzem Czerwonym. Z punktu widzenia strategicznego taka lokalizacja oraz Kanał Sueski są dla Egiptu niezwykle korzystne i powodują rywalizację wielu państw o ulokowanie tam swoich interesów. Głównym bogactwem Egiptu jest ropa naftowa, produkty ropopochodne, bawełna i wyroby bawełniane, ryż, owoce, artykuły chemiczne, aluminium.

We współczesnym Egipcie bardzo dużą role odgrywa religia. Nie ma już tam wielobóstwa, ustąpiło ono miejsca islamowi. Panuje tu tradycyjne pojęcie rodziny-mężczyzna utrzymuje ją, kobieta zaś strzeże ogniska domowego (zakrywa twarz chustą). Dziś z przyczyn ekonomicznych wiele kobiet pracuje

Prawie połowa społeczeństwa to analfabeci. Mimo tego zachodzą tu wielkie społeczne przemiany. Jest to kraj objęty ‘arabską wiosną’. To kraj wybuchowy, niestabilny, z trwającą wielopłaszczyznową walką o władzę i wpływy różnych grup.

Mezopotamia i Egipt dawniej ( nazwy konfliktów i język )

Nazwy konfliktów i język w Mezopotamii dawniej 

    Język starożytnego Sumeru, używany w południowej Mezopotamii od co najmniej IV tysiąclecia p.n.e., najstarszy zapisany język. Został wyparty przez język akadyjski około 2000 p.n.e., ale był używany  w Mezopotamii jako język tekstów religijnych, ceremonialnych i naukowych do około I wieku p.n.e., a następnie został zapomniany aż do odczytania w XIX wieku. Język sumeryjski nie jest spokrewniony      z innymi językami używanymi przez okoliczne ludy i jest na ogół uważany za język izolowany. Do jego zapisu używano pisma klinowego. Sumeryjski jest językiem aglutynacyjnym.

   Język akadyjski, używany w Mezopotamii od połowy III tysiąclecia p.n.e. do początków I tysiąclecia n.e. Nazwa języka pochodzi od miasta Akad w środkowej Mezopotamii, stolicy imperium akadyjskiego, założonego około 2350 roku p.n.e.

W drugiej połowie II tysiąclecia p.n.e. był używany w kontaktach dyplomatycznych między państwami Egiptu, Mezopotamii, Anatolii, Palestyny i Syrii.
Język akadyjski zapisywany był sumeryjskim pismem klinowym, . 

   
      W IV tysiącleciu p.n.e. Sumerowie stworzyli w południowej Mezopotamii jedną z pierwszych znanych cywilizacji. Od mniej więcej połowy XXIV wieku p.n.e. datuje się wzrost znaczenia semickiego ludu Akadyjczyków zamieszkującego centralną Mezopotamię. Wtedy rozpoczął panowanie Sargon Wielki, który w wyniku podbojów (m.in. Sumeru) stworzył imperium obejmujące całą Mezopotamię (być może sięgające do Morza Śródziemnego, Anatolii, a nawet Cypru) ze stolicą w założonym przez siebie mieście Akad. Akadyjczycy przejęli kulturę Sumerów wprowadzając do niej nowe elementy, używali pisma klinowego do zapisu swojego języka, pełniącego przez większość II tysiąclecia p.n.e. rolę lingua franca na całym cywilizowanym Bliskim Wschodzie (poza Egiptem). Kres ich panowaniu położył najazd Gutejów, którzy władali Mezopotamią przez prawie cały XXII wiek p.n.e., dopóki władzy nie odzyskali Sumerowie z tzw. III dynastii z Ur. Okres rozkwitu, który nastąpił podczas jej panowania (XXI wiek p.n.e.) to synteza dorobku Sumerów i Akadyjczyjków. Dynastia upadła w wyniku najazdów koczowników (zwłaszcza Elamitów), a jej państwo rozpadło się na szereg amoryckich i huryckich (na północy) państewek. Jedno z nich, ze stolicą w mieście Babilon, stało się potęgą w pierwszej połowie XVIII wieku p.n.e. za panowania Hammurabiego, który opanował całą Mezopotamię. Państwo to przejęło religię, języki oraz kulturę Sumeru i Akadu, dokonano kodyfikacji prawa (kodeks Hammurabiego). Następcy Hammurabiego stracili jednak władzę w XVI wieku p.n.e. na rzecz obcej dynastii kasyckiej (okres średniobabiloński), obalonej później po prawie pięciu stuleciach rządów przez najazdy Elamitów              i Asyryjczyków.
Nazwy bitew -  Bitwa pod Firaz, Bitwa pod Bagdadem, Bitwa pod Carrahae,

Nazwy konfliktów i język w Egipcie dawniej 

Język egipski – wymarły język z grupy języków afroazjatyckich używany przez starożytnych Egipcjan. Najstarsze przykłady pisanego języka egipskiego pochodzą z 3250 r. p.n.e. Język ten skończył swój żywot wraz z cywilizacją egipską   i został zastąpiony w Egipcie językiem arabskim.

Nazwy bitew -  bitwa pod Awaris, bitwa pod Megiddo, bitwa pod Kadesz, Zdobycie Dapur przez Egipcjan, Bitwa morska w delcie Nilu, Bitwa nad Wielkim Jeziorem Gorzkim, bitwa pod Altaku, Zdobycie Teb przez Asyryjczyków

Źródła
http://pl.wikipedia.org/wiki/Staro%C5%BCytno%C5%9B%C4%87#Egipt
 http://pl.wikipedia.org/wiki/Lista_konflikt%C3%B3w_zbrojnych

Mezopotamia i Egipt dawniej ( religia i pozycja ekonomiczna )

Religia Mezopotamii-  z uwagi na złożone podłoże etniczne, nigdy nie była jednolita. Jednakże w zasadniczym zrębie ukształtowali ją Sumerowie. To właśnie sumeryjski panteon i ich postrzeganie świata oddziaływały na terenach mezopotamskich niemal przez trzy tysiąclecia, pomimo tego, że każdy kolejny lud, który przybywał do Mezopotamii, przynosił ze sobą własne wierzenia i tradycje. Głównym ośrodkiem religijnym Mezopotamii, była południowa jej część – Babilonia.Rodzime kulty babilońskie stopniowo zostały wyparte przez nowe religie. Już wraz ze spadkiem roli Mezopotamii i dostaniem się jej we władanie perskie, coraz większego znaczenia i zasięgu nabierała rodzima religia Persów – zoroastryzm, a w późniejszych stuleciach do dominację na Wschodzie zdobywały takie religie, jak mitraizm i manicheizm, a jeszcze później pojawił się tu islam.

Pozycja ekonomiczna Mezopotamii- Rozwinęło się rolnictwo, ponieważ tereny były dobre do uprawy roślin (znajdowały się wzdłuż dwóch rzek). Rozwinięto uprawę pszenicy, lnu, prosa, jęczmienia itp.Zaczęto również udoskonalać narzędzia: radło i pług.Rozwinęła się też hodowla zwierząt, a sprzyjające warunki pozwoliły na rozkwit rzemiosła ( gliniane narzędzia, cegły). Z powodu małej ilości opadów i nieregularnych wylewów rzek, skonstruowano w całym Międzyrzeczu system kanałów nawadniających oraz grobli i wałów, co przyczyniło się do rozwoju rolnictwa i ukształtowania się społeczeństwa.

Religia Egiptu- Ok. 3000 p.n.e. Z czasem (w ciągu około wieku), odrębne miasta zaczynały łączyć się w większe organizacje. Zmieniała się więc też religia. Dochodziło do kompromisów polegających na łączeniu bóstw, z różnych miast w małżeństwa, a także usynawianie bogów. Najczęściej powstawały triady bóstw. Powstawała, a właściwie syntetyzowała się mitologia. Silnie zakorzeniona była wiara w życie człowieka po śmierci. Stąd też zmarłych grzebano z tak wielką troską.Poza bogami wierzono w półbogów, czyli geniuszy. Byli oni bardziej związani z życiem codziennym ludzi, lecz nie mieli świątyń i raczej nie brano ich pod uwagę w spekulacjach teologicznych. Geniusze mieli charakter bardziej ludowy. Były to duchy związane z rolnictwem, z narodzinami człowieka. Istniał także kult zwierząt. Święte zwierzęta były po prostu wcieleniami bogów (aspektami bogów). Wierzono, że była w nich obecna jedna z dusz jakiegoś boga. Posągi bóstw umieszczano w świątyniach, przez co stawały się niedostępne dla ogółu. Posągi świętych zwierząt nie znajdowały się w samych świątyniach.

Pozycja ekonomiczna Egiptu-Największym bogactwem Egiptu od czasów najdawniejszych były jego gleby aluwialne, użyźniane rokrocznie przez regularne wylewy Nilu, powodowane przez letnie etiopskie monsuny. W tej sytuacji zapewnienie urodzajności pól zależało nie tyle od prawidłowego ich nawodnienia, co przede wszystkim od sprawnego odprowadzenia nadmiaru wody. W zwartym rejonie delty znajdowała się większość egipskich terenów uprawnych. Trochę inaczej sytuacja przedstawiała się w Górnym Egipcie, gdzie żyzne gleby ograniczały się do wąskiej doliny. Sprawiało to, że część z nich znajdowała się znacznie powyżej poziomu rzeki. Budowa potrzebnej do ich nawodnienia sieci irygacyjnej wymagała dużego nakładu pracy, a to z kolei sprzyjało społecznej samoorganizacji. Fakt, iż w określonej sytuacji egipskie pola mogły dawać plony dwa, a nawet trzy razy w roku, powodował powstawanie nadwyżek, a te z kolei prowadziły do wyodrębnienia się scentralizowanej władzy. Przypuszczalnie nastąpiło to wcześniej w Egipcie Górnym, z którego wyszła pierwsza inicjatywa zjednoczeniowa

Post stworzony przez Monika Bedla ! 

Dodany przez Laura Podpora